Maryam Search Results عکس های گل رز قرمز www.jahaniha.ir800 × 531Search by image عکس های زیبا گل رز Images may be subject to copyright.Send feedback شاخه گل رز قرمز rose flower wallpaper www.photo-aks.com1600 × 1200Search by image Related images: View more Images may be subject to copyright.Send feedback گل رز www.tebyan.net1600 × 1200Search by image Images may be subject to copyright.Send feedback
کوه آتشگاه
آتشگاه اصفهان
مختصات: ۳۲.۶۴۸۱۲۴° شمالی ۵۱.۵۷۰۳۳۹° شرقی
| آتشگاه اصفهان | |
|---|---|
| نام | آتشگاه اصفهان |
| کشور | |
| استان | استان اصفهان |
| اطلاعات اثر | |
| کاربری | قلعه، آتشکده |
| دیرینگی | دوره ساسانیان |
| دورهٔ ساخت اثر | دوره ساسانیان |
| اطلاعات ثبتی | |
| شمارهٔ ثبت | ۳۸۰ |
| تاریخ ثبت ملی | ۱۱ آذر ۱۳۳۰ |
|
روی نقشه اصفهان
۳۲.۶۴۸۲۶۴° شمالی ۵۱.۵۷۰۳۱۷° شرقی |
|
آتشگاه اصفهان یا کوه آتشگاه از بناهای تاریخی شهر اصفهان و از یادگارهای ایران باستان است. این مجموعه دارای پیشینه تاریخیِ کهنی است و در زمانهای گونه گونی از آن بهره بردهاند. نام اصیل و کهن بنا مِهربین یا دژِ مهربین یا آتشکدهٔ مهربین بوده و اکنون در گفتارهای عامیانه به آن آتشگاه یا کوهِ آتشگاه میگویند.
محتویات
موقعیت
آتشگاه اصفهان در غرب اصفهان و ۸ کیلومتری مرکز شهر در خیابان آتشگاه قرار دارد. این بنا در نزدیکی رودخانه زاینده رود، بر روی کوهی قرار دارد. از بلندای این تپه، تا کیلومترها از هر چهار سوی اصلی را میتوان به خوبی مشاهده کرد.
مشخصات تپه
این تپه از جنس سنگهای رسوبی است. تراز پایینی آن در ارتفاع ۱۶۱۰ متر از سطح دریا (حدود ۵۰ متر بالاتر از تراز مرکز شهر اصفهان) و فراز آن در ارتفاع ۱۷۱۵ متری از سطح دریا واقع شدهاست. این تپه از نظر زمینشناسی در دوره کرتاسه تشکیل شده است.[۱]
مشخصات بنا
این بنای خشتی غریب که بر فراز کوهچهای به بلندای ۱۰۰ متر (نسبت به دشت اطراف) در بخش ماربین اصفهان جای دارد، نخستین بار از سوی اَوِستا شناس بزرگ «ویلیامز جکسن» در اوایل قرن بیستم میلادی، مورد توجه و بررسی علمی قرار گرفت.[۲]
بافتِ بنا
بافتِ ساختمانیِ این مجموعه از لایههای خشتی است. میانِ دو ردیف خشت را هم یک لایه نازکِ نِی (که از رودخانه آورده میشده) قرار میدادند تا بر استحکامِ آن بیفزایند. پایههای بزرگ و خشتیِ بنا تقریباً از میانهٔ تپهٔ آتشگاه آغاز میشوند و در بالا به ستونهایی محکم و قابلِ اعتماد تبدیل میشدند که در گذشته اتاقهایی نیز بر رویِ آنها قرار داشتهاست. در برخی جاها نیز بقایایی از راه پلههایی منظم و کنده شده در دلِ سنگ بچشم میخورد که تا بالا ادامه داشتهاست اما امروزه از میان رفتهاند. در بالای تپه بنایی گِرد ساخته شده که میتوان آنرا نقطه نهاییِ معماریِ این بنا معرفی کرد. بر رویِ تپه، هیچ بنایی بلندتر از آن ساخته نشدهاست. این اتاق دارای هشت گوشهاست و در هر گوشه یک پنجره هم رو به بیرون دارد. گفته میشود موبدانِ زرتشتی، آتشِ مقدس را در درونِ این اتاق قرار میدادهاند.[۳]
بازسازی در دوره پهلوی
این مجموعه دارای اتاقها و ساختمانهایی در چهار جهتِ تپه بوده که تا زیرِ اتاقکِ آتشگاه ادامه مییافتهاند و البته اکنون تنها سازههای بخشِ شمالی و بخشی از قسمتِ شرقی سالم ماندهاند و بهنظر میرسد مربوط به بازسازیِ این بنا در دورهٔ پهلوی باشند. بر رویِ برخی از خشتهای بکار رفته در سازههای بخشِ شمالی میتوان عددِ ۱۳۵۲ را دید که در قالبِ خشتها تعبیه شدهاست.
بررسیها
«آندره گُدار» به سال ۱۹۳۸ میلادی، در یکی از مُجَلَّدات «آثار ایران» که اختصاص به بناهای آتش داشت، گفتاری کوتاه ولی اصولی و دقیق دربارهٔ آتشگاه اصفهان میآورد. سپس «ماکسیم سیرو» در اوایل دههٔ ۱۹۶۰ میلادی، بررسیهای دقیقی را در آتشگاه به انجام میرساند، و برای نخستین بار اقدام به تهیهٔ نقشههای معماری صحیح از آن مینماید. کمی بعدتر، «کلاوس شیپ مان» با حضور درآتشگاه، آن را از نزدیک مورد مطالعه قرار داده و گزارش خود را در کتابی دربارهٔ بناهای آتش ایران، به زبان آلمانی انتشار میدهد.
از ایرانیان، نخستین بار رشید شهمردان (که یک موبد پارسی ایرانی تبار بود) در کتاب پرستشگاه زرتشتیان، ضمن برشمردن و توصیف اکثر آتشخانههای ایران، از پناه گرفتن اسماعیلیان اصفهان به آتشگاه در اواخر سدة پنجم هجری خبر میدهد.
«علیرضا جعفری زند» به سال ۱۳۸۱ خورشیدی مجموعهٔ گزارشها و بررسیهای خود دربارهٔ «اصفهان پیش از اسلام» را در قالب کتابی به همین نام منتشر مینماید. در این کتاب، بر کاربری مذهبی آتشگاه تأکید شده و با استناد به نتایج آزمایش سالیابی به روش کربن ۱۴، «آتشگاه» یک معبد ایلامی دانسته میشود که بعدها تبدیل به یک معبد مهری میگردد.[۴]
«میترا آزاد» با تکمیل کردنِ گزارشِ موبد شهمردان در ذکر آتشخانههای ایران، و یاری گرفتن از مطالعات «دیتریش هوف» دربارهٔ گونه شناسی چهارتاقهای ساسانی فارس و نیز مطالعات «شیپ مان» در روند دگرگونی و توسعهٔ آتشکدهها، بنای استوانهای شکل فوقانی آن را از نظر دارا بودنِ پلان دایرهای شکل، با بنای موسوم به «آتشگاه چاهک» در استان قم مقایسه میکند.[۵]
از آتشگاه اصفهان در متون کهن، به نام «دژ ماربین/مهرین» یاد شده و اشاراتی دربارهٔ شهرک باستانی «مهرین» رفته است. یافته شدن سفالهای گورتان و نامهای باستانی روستاهای ماربین، گواه بسندهای است بر وجود فرهنگ و تمدنی دیرسال در این بخش، که متأسفانه بسیار مورد بیتوجهی واقع شده است.
وضعیت کنونی
امروزه در نگهداری از این مجموعه توجهی صورت نمیگیرد. در بافتِ ساختمانهای این بنا میتوان سوراخهای زیادی را دید که به دستِ گنج یابان کنده شدهاست. بازدید کنندگان نیز خود باید راهِ بالا رفتن را انتخاب کنند و با توجه به ساختار تپه و خشتی بودنِ این سازه، سرعتِ تخریب بوسیله بازدیدکنندگان -بویژه در روزهای بارانی- بیشتر میشود.
دیدگاهها
از تاریخ نویسان و جغرافیانویسان قدیم، برخی راجع به آتشگاه اصفهان مطالبی نوشتهاند. از آن جمله:
- ابن خردادبه در قرن سوم هجری در کتاب المسالک والممالک میگوید:
در قریه مارابین، قلعهای از بناهای طهمورث موجود است و در آن آتشکدهای ست.[۶]
- حمزه اصفهانی در قرن چهارم هجری در کتاب سنی ملوکالارض والانبیا پس از نام بردن از آتشکدههای اصفهان مینویسد:
کیاردشیر در شهر اصفهان، به یک روز سه آتشکده بنیاد گذاشت. یکی را به هنگام برآمدن آفتاب در جانب «قلعه ماربین» (ماربین، مهربین یا آتشگاه امروزی) به نام آتشکدهٔ شهر اردشیر، دوم آتشکدهای به نام زروان اردشیر به هنگام ظهر در دارک از روستاهای خوار (برخوار فعلی) و سوم، آتشکدهٔ مهر اردشیر در روستای "اردستان».[۷]
- صادق هدایت در کتابِ اصفهان نصف جهان دربارهٔ آن چنین نوشتهاست:
کوه آتشگاه، روز آبادیش، شکوه مخصوص داشتهاست. این پرستشگاه مانند مسجد و کلیسا دورش دیوار نداشته و چیزی را از کسی نمیپوشانیده. مانند آتش؛ سره و پاکیزه بوده. همان آتش جاودان نماینده پاکیزگی و زیبایی که به سوی آسمان زبانه میکشیده و در شبهای تار، از دور، دلهای افسرده را قوت میداده و از نزدیک، با پیچ و خمِ دلربا، با روانِ انسان گفتگو میکرده.[۸]
نگارخانه
جستارهای وابسته
پانویس
- محمد رضا شایسته و منصور قاسمی، ۱۳۸۳، اصفهان بهشتی کوچک اما زمینی، انتشارات نقش خورشید، اصفهان. صفحهٔ ۸۷.
- «آتشگاه اصفهان» - یاغش کاظمی - مرکز اصفهان شناسی و خانهٔ ملل - چاپ: اول/ ۱۳۸۶
- «آتشگاه اصفهان» - یاغش کاظمی - مرکز اصفهان شناسی و خانهٔ ملل - چاپ: اول/ ۱۳۸۶
- «آتشگاه اصفهان» - یاغش کاظمی - مرکز اصفهان شناسی و خانهٔ ملل - چاپ: اول/ ۱۳۸۶
- «آتشگاه اصفهان» - یاغش کاظمی - مرکز اصفهان شناسی و خانهٔ ملل - چاپ: اول/ ۱۳۸۶
- آتشگاه اصفهان - Isfahan Fire Temple - Isfahan Fire Altar - ATASHGAH (Ateshgah) of Isfahan
- محمد رضا شایسته و منصور قاسمی، ۱۳۸۳، اصفهان بهشتی کوچک اما زمینی، انتشارات نقش خورشید، اصفهان. صفحهٔ ۸۶.
- صادق هدایت. اصفهان نصف جهان. اردیبهشت ۱۳۱۱.
منابع
- یاغش کاظمی، آتشگاه اصفهان، پاییز ۱۳۸۶، مرکز اصفهانشناسی و خانه ملل.
- محمد رضا شایسته و منصور قاسمی، ۱۳۸۳، اصفهان بهشتی کوچک اما زمینی، انتشارات نقش خورشید، اصفهان.
پیوند به بیرون
| در ویکیانبار پروندههایی دربارهٔ آتشگاه اصفهان موجود است. |
|
|||
|
||
مهمانسرای عباسی
هتل عباسی
مختصات: ۳۲°۳۹′۵″ شمالی ۵۱°۴۰′۱۴″ شرقی
| هتل عباسی | |
|---|---|
| مکان | اصفهان |
| آدرس | چهارباغ عباسی، ابتدای آمادگاه |
| سال گشایش | ۱۳۴۵ |
| مالک | بیمه ایران |
| تعداد اتاق | 224 |
| وبگاه | http://www.abbasihotel.ir |
مهمانسرای عباسی یا هتل شاه عباس یکی از هتلهای بزرگ ایران و شهر اصفهان است که به دلیل معماری آن، که از معماری دوران صفوی الگو گرفته است، و نیز واقع شدن آن در میان بافت تاریخی اصفهان دارای اهمیت فراوان است.
تاریخچه
مادر شاه سلطان حسین صفوی (آخرین پادشاه صفوی) پس از ساخت مدرسه چهارباغ موقوفات فراوانی به آن اختصاص داد که این موقوفات شامل چندین مزرعه، باغ، مغازه و کاروانسرا بود. یکی از موقوفات مشهور این مدرسه کاروانسرای مادر شاه بود که دیوار به دیوار مدرسه قرار داشت. پس از حمله افغانها تمامی این موقوفات از جمله این کاروانسرا رو به ویرانی نهادند.[۱] با این حال نقاشیای که در عهد محمدشاه رسم شده نشان میدهد که این کاروانسرا در آن زمان فعال بوده است.
در سال ۱۳۳۶ با حمایت دولت وقت، اجارهنامهای میان سازمان اوقاف و بیمهٔ ایران منعقد شد مبنی بر آنکه بیمه ایران به هزینه خود نسبت به احداث هتل در این مکان اقدام و پس از اتمام از آن بهرهبرداری نماید. در آن زمان رضا ارحام صدر مدیر کل بیمه ایران در استان اصفهان بود که احداث این هتل را یکی از افتخارات دوران کاری خود میداند.
در هنگام ساخت سعی بر آن بود که بازمانده کاروانسرا مورد مرمت قرار گیرد و طراحی بنا نیز هماهنگ با معماری عصر صفوی باشد. آرایش داخلی بنا هم به گونهای طراحی شد که بیانگر جلوههای اصیل هنر ایرانی باشد. سرانجام هتل شاه عباس در سال ۱۳۴۵ افتتاح گردید. پس از انقلاب ۵۷ این مجموعه با حذف کلمه شاه، به هتل عباسی تغییر نام داده شد.[۲][۳]
معماری مهمانسرای عباسی
مهمانسرای عباسی با ۲۲۴ اتاق، سوئیت و آپارتمان که مطابق با استانداردهای بینالمللی ساخته شدهاند، سالانه پذیرای هزاران مهمان و گردشگر داخلی و خارجی از اقصی نقاط جهان و همچنین دهها هیئت از میهمانان عالی رتبه سیاسی و شخصیتهای بینالمللی است.
منابع
عکس پل خواجو
عالی قاپو
مختصات: ۳۲°۳۹′۲۵.۵۶″ شمالی ۵۱°۴۰′۳۶.۰۲″ شرقی
| کاخ عالیقاپو | |
|---|---|
| نام | کاخ عالیقاپو |
| کشور | |
| استان | استان اصفهان |
| شهرستان | اصفهان |
| اطلاعات اثر | |
| کاربری | موزه |
| دیرینگی | دوره صفوی |
| دورهٔ ساخت اثر | دوره صفوی |
| اطلاعات ثبتی | |
| شمارهٔ ثبت | ۱۰۴ |
| تاریخ ثبت ملی | ۱۵ دی ۱۳۱۰ |
کاخ عالیقاپو (به ترکی به معنی «درگاه بلند»[۱] ساختمانی است که در واقع درب ورودی دولتخانه صفوی بودهاست و در ابتدا شکلی ساده داشته و به مرور زمان و در طول سلطنت شاه عباس طبقاتی به آن افزوده شدند و در زمان شاه عباس دوم ایوان ستوندار به آن افزوده شد. این بنا در ضلع غربی میدان نقش جهان و روبروی مسجد شیخ لطفالله واقع شدهاست. ارتفاع آن ۴۸ متر است و ۶ طبقه دارد که با راهپلههای مارپیچ میتوان به آنها رسید. آنچه باعث گردیده است عالی قاپو در زمره آثار باشکوه و بسیار نفیس عصر صفوی قرار گیرد، مینیاتورهایی هست که کار هنرمند معروف عصر صفوی رضا عباسی است و همچنین گچبریهای آخرین طبقه کاخ عالی قاپو است که تالار آن «اتاق موسیقی» یا «اتاق صوت» نیز نامیده میشود.[۲]
محتویات
تاریخچه بنا
این بنا پس از انتقال پایتخت از قزوین به اصفهان توسط شاه عباس اول بین سالهای ۹۷۳ تا ۹۷۷ خورشیدی بعنوان مقر و دولتخانه حکومتی سلاطین صفوی شروع به ساخت شد.
مدت زمان ساخت
این کاخ طی ۵ مرحله معماری و در زمان جانشینان شاه عباس اول بخصوص شاه عباس دوم و شاه سلیمان بین ۷۰ تا ۱۰۰ سال ادامه و تکمیل یافت. حتی به دلیل وجود کتیبهای بخط نستعلیق در زمان شاه سلطان حسین آخرین پادشاه صفوی، تزئینات طبقه سوم اضافه یا مرمت شدهاست.
استادکاران و معماران بنا
کتیبه یا سند مستندی مبنی بر عنوان نام معمار بنا در دست نیست ولی به احتمال زیاد معمار بنا یکی از استادان و معماران مهندس معروفی چون استاد علی اکبر اصفهانی یا استاد محمدرضا ابن استاد حسین بنای اصفهانی دو معمار مشهور مساجد جامع عباسی و مسجد شیخ لطفالله بودهاست.
دلیل نامگذاری
قاپو یا قاپی در زبان ترکی به معنی در، درگاه و ورودی است و عالی به معنی باشکوه، بزرگ و با ارزش میباشد. گفته میشود که در اصلی بنا را شاه عباس از نجف و مقبره علی بن ابی طالب به این مکان انتقال دادهاست. کتیبه بالای سردر ورودی با عنوان انا مدینه العلم و علی بابها و استقرار ۱۱۰ توپ جنگی در مقابل کاخ به حساب ابجد نام علی را عنوان مینماید (ع=۸۰، ل=۲۰، ی=۱۰).
تزئینات داخلی و خارجی بنا
تزئینات خارجی بوسیله آجر که در لچکها (قسمتهای هلالی در بالای هر ورودی) بوسیله کاشی هفت رنگ و تزئینات و خطوط اسلیمی میباشد و تزئینات داخلی بوسیله نقوش زیبای گل و بته و شکارگاه و حیوانت و پرندگان بر روی گچ (لایه چینی و کشته بری) و یا مینیاتورهای تصویری ایرانی (به سبک نقاشیهای رضا عباسی) و خارجی (بوسیله نقاشان اروپایی که در زمان شاه سلیمان در دربار صفوی حضور داشتند به سبک نقاشی اروپایی به سبک توسط نقاشان معروفی مانند آنژل ولوکار) میباشد.
مراحل پنجگانه ساخت بنا
مرحله اول
ساخت بنا تنها به عنوان ورودی سایر بناها و مجموعه کاخهای سلطنتی میباشد
مرحله دوم
در این مرحله لزوم گسترش بنا و اضافه نمودن طبقات فوقانی به دلیل گسترش پایتخت و افزایش جمعیت شهری و با اهمیت جلوه دادن مقر حکومتی احساس گردید. بدین منظور طبقات سوم و چهارم و نیم طبقه پنجم اضافه گردیدند.
مرحله سوم
تکمیل ساختمان برجی شکل کاخ با اضافه نمودن آخرین طبقه (معروف به سالن موسیقی).
مرحله چهارم
درمرحله بعدی بااضافه نمودن یک ایوان به سمت میدان نقش جهان (میدان امام خمینی) جهت افزایش طول کاخ
مرحله پنجم
اضافه نمودن ۱۸ ستون به ایوان با فضا ایجاد شده مرحله قبل بعلاوه ایجاد پلههای شاهی و ساخت و تکمیل سیستم آبرسانی بنا جهت انتقال آب به طبقات به خصوص حوض مسی ایوان
-
بیست ریالی - پشت اسکناس عنوان: عالی قاپو کاخ شاه عباس کبیر در اصفهان
پلههای کاخ
این کاخ در حال حاضر دارای سه دستگاه پله، شامل دو دستگاه پله مارپیچ بصورت قرینه در قسمت غربی ساختمان و یک دستگاه پله بصورت پلکانی (بصورت چند پله و اتاقهای بین راه به شکل زیگزاگی) معروف به پلههای شاهی که به منظور تشریفات ساخته شدهاست.
طبقات ششگانه بنای عالی قاپو
بنای عالی قاپو با ارتفاعی حدود ۴۸ متر تا کف بازار بلندترین کاخ چند طبقه تا چند دهه اخیر در شهر اصفهان بودهاست. به دلیل اضافات و الحاقات معماری در هر سو نمایی متفاوت دارد به طوری که از جلو بنا از میدان نقش جهان ۲ طبقه از پشت ساختمان ۵ طبقه، از طرفین بنا ۳ طبقه و با احتساب طبقه همکف بعنوان اولین طبقه، در کل ۶ طبقه میباشد.
آستانه ورودی
کمپفر دربارهٔ آستانه کاخ عالیقاپو چنین گفته است:[۳]
کاخ عالیقاپو دارای آستانهای است از جنس مرمر که در تکریم و اجلال پادشاه سهم عمدهای دارد و عابرینی که میخواهند بدون شرفیابی به خدمت شاه برسند در آنجا به زمین میافتند و آستانه را میبوسند بنابرین همه سعی میکنند کفششان به آستانه نخورد وگرنه نگهبان آنان کتک جانانهای میزند.
نگارخانه
-
طرح ژان شاردن از عالیقاپو، پیش از سال ۱۷۱۳
-
نقاشی از «عالیقاپو» متعلق به حدود سالهای ۱۶۷۳ تا ۱۶۷۷ میلادی، اثر ژان شاردن
| در ویکیانبار پروندههایی دربارهٔ عالیقاپو موجود است. |
منابع
- «کاخ عالی قاپو». دانشنامه رشد. بازبینیشده در ۹ شهریور ۱۳۹۰.
- «کاخ عالی قاپو، تیشینه».
- حسین سلطان زاده. فضاهای ورودی در معماری سنتی ایران.
- ایران در عصر صفوی - راجر سیوری
- عالم آرای عباسی - اسکندر بیک منشی
عالی قاپو
میدان نقش جهان
| میدان نقش جهان (شاه) | |
|---|---|
|
|
|
| اطلاعات اثر | |
| کشور | |
| نوع | فرهنگی |
| معیار ثبت | i, v, vi |
| شمارهٔ ثبت | ۱۱۵ |
| منطقه | آسیا |
| تاریخچه | |
| تاریخچهٔ ثبت | ۱۹۷۹ (طی نشست سوم) |
| اطلاعات ثبت ملی | |
| شماره ثبت ملی | ۱۰۲ |
| تاریخ ثبت ملی | ۱۵ دی ۱۳۱۰ |
| دیرینگی | صفویه |
| † منطقهٔ بر پایهٔ دستهبندی یونسکو | |
میدان نقش جهان همچنین معروف با نام تاریخی میدان شاه و پس از انقلاب ۱۳۵۷ ایران با نام رسمی میدان امام، میدان مرکزی شهر اصفهان است که در قلب مجموعه تاریخی نقش جهان قرار دارد.
بناهای تاریخی موجود در چهار طرف میدان نقش جهان شامل عالیقاپو، مسجد شاه (اصفهان)، مسجد شیخ لطفالله و سردر قیصریه است. علاوه بر این بناها دویست حجره دو طبقه پیرامون میدان واقع شدهاست که عموماً جایگاه عرضهٔ صنایع دستی اصفهان میباشند.
میدان نقش جهان در تاریخ ۸ بهمن ۱۳۱۳ به شماره ۱۰۲ در فهرست آثار ملی ایران ثبت شد و در اردیبهشت ۱۳۵۸ به شماره ۱۱۵ جزء نخستین آثار ایرانی بود که بهعنوان میراث جهانی یونسکو نیز به ثبت جهانی رسید.
/figure>>/>تاريخچه پل خواجو
پل خواجو از اواخر تيمورى شالوده هايى داشته و به امر شاه عباس دوم در سال 1060 به صورت امروزى آن ساخته شده است. در وسط اين پل براى اقامت موقتى شاه صفوى و خانواده او ساختمان مخصوصى (كه به نام بيگربيكى شهرت دارد) بنا شد كه هم اكنون نيز وجود دارد و طاق هاى آن داراى تزئينات نقاشى است. نام پل خواجو، تحريف كلمه «خواجه» است كه به مناسبت لقب بزرگان و خواجههاي عصر صفوي نام گذاري شده است.
.


